Pełne dane osobowe i pochodzenie

• Pełne imię: Karl / Carl Wilhelm Gottlieb Leehr.

• Pochodzenie: urodził się w 1785 roku w Oleśnicy jako syn lokalnego fararza / księdza. Pochodził z szanowanej, dolnośląskiej rodziny teologów i pedagogów. Jego krewny, Gottlieb Leehr, był słynnym rektorem i superintendentem elitarnego Gimnazjum Książęcego w Oleśnicy.

• Edukacja: studiował teologię na Uniwersytecie Viadrina we Frankfurcie nad Odrą, gdzie zapisał się dokładnie 28 października 1807 roku.

Przebieg kariery duchownej i praca w Boguszycach

• 1814: rozpoczął pracę w Oleśnicy jako katecheta.

• 1821: awansował na diakona w Oleśnicy.

• Luty 1824: oficjalnie objął samodzielną parafię ewangelicką w Boguszycach, zastępując zmarłego w 1823 roku pastora Vettera.

• Posługa: zarządzał potężną, niemal w 100% ewangelicką społecznością. Zachowane statystyki z okresu jego pracy podają, że pod jego opieką w samych Boguszycach i okolicznych wioskach — Sokołowice, Nowica — znajdowało się ponad 1500 wiernych.

Życie prywatne

W archiwach zachował się zapis o jego ślubie. 4 lipca 1815 roku w Oleśnicy poślubił Renate Christiane Weißig, która również pochodziła z rodziny duchownych. Była córką pastora z pobliskiej miejscowości Żelazna / niem. Eisenberg.

Życie codzienne na plebanii pastora Leehra

Ze społeczno-historycznego punktu widzenia można z dużym prawdopodobieństwem przyjąć, że pastor Carl Wilhelm Leehr korzystał z pracy służby. Nie znamy dziś imion konkretnych osób zatrudnionych przy plebanii, ponieważ szczegółowe spisy domowników nie zachowały się w powszechnie dostępnych kronikach. Jednak realia XIX-wiecznych Prus, do których należały wówczas Śląsk i Boguszyce, pozwalają dość jasno odtworzyć ten obraz.

W tamtym czasie posiadanie służby przez pastora ewangelickiego nie było oznaką luksusu, lecz wynikało z pozycji społecznej, obowiązków zawodowych oraz sposobu funkcjonowania parafii. Plebania była nie tylko domem duchownego, ale również miejscem pracy, zarządzania majątkiem i przyjmowania ważnych gości.

Prowadzenie gospodarstwa plebanijnego Pastor ewangelicki nie był wyłącznie kaznodzieją i duszpasterzem. W praktyce pełnił także funkcję gospodarza oraz zarządcy ziemi należącej do plebanii. Do boguszyckiej plebanii przynależał folwark, ogrody oraz ziemia uprawna. Tak duże gospodarstwo wymagało codziennej, fizycznej pracy, której pastor i jego żona, Renate Christiane, nie byliby w stanie wykonywać samodzielnie.

W tego typu gospodarstwach rutynowo zatrudniano parobków do pracy w polu i przy zwierzętach, a także służące zajmujące się kuchnią, praniem, sprzątaniem oraz pomocą w prowadzeniu domu.

Status społeczny pastora W XIX wieku pastor należał do najważniejszych osób w wiejskiej społeczności. Obok nauczyciela, właściciela ziemskiego i urzędników tworzył lokalną elitę. W Boguszycach szczególne znaczenie miała również rodzina von Randow, związana z miejscowym majątkiem.

Pozycja pastora wymagała prowadzenia domu na odpowiednim poziomie. Plebania była miejscem spotkań, wizytacji i rozmów urzędowych. Przyjmowano tam wizytatorów kościelnych, radców z Oleśnicy, przedstawicieli okolicznej szlachty oraz osoby związane z życiem parafii. Utrzymanie takiego domu wymagało pomocy przynajmniej jednej służącej domowej, która podawała do stołu, sprzątała i pomagała pastorowej w codziennych obowiązkach.

Liczna parafia i obowiązki urzędowe Pod opieką Carla Wilhelma Leehra znajdowała się bardzo duża społeczność ewangelicka. Boguszyce oraz okoliczne miejscowości tworzyły parafię liczącą ponad 1500 wiernych. Pastor był nie tylko duszpasterzem, ale również osobą pełniącą ważne funkcje administracyjne i społeczne.

Zajmował się nauczaniem religii, prowadzeniem spraw parafialnych, opieką nad wiernymi oraz obowiązkami zbliżonymi do urzędowych. Tak szeroki zakres zadań sprawiał, że codzienne prace domowe i gospodarskie musiały być w znacznej części powierzane opłacanym pracownikom.

Pomnik Carla Wilhelma Leehra

Pomnik Carla Wilhelma Leehra jako jeden z nielicznych pomników przedwojennych przetrwał do czasów obecnych.

Archiwa kościoła rzymskokatolickiego, który przejął budynek po 1945 roku, wspominają, że oryginalna ewangelicka plebania oraz całe stare archiwum Boguszyc spłonęły doszczętnie w 1945 roku, gdy do wsi wkroczyła Armia Czerwona. Likwidacji uległ też niemal cały cmentarz.

Pomnik pastora Leehr’a ocalał prawdopodobnie dlatego, że jest trwale scalony z zewnętrznym murem kościoła lub postawiony bezpośrednio przy nim. Stał się częścią architektoniczną świątyni, a nie wolnostojącym nagrobkiem ziemnym, który łatwiej ulegał zniszczeniu podczas powojennych porządków.